Centola e cebola

abr 17, 2017

Tres meses sen smartphone

Cando xa estabamos case listos para nos deitar, vimos que un dos cativos estaba cheo de ronchas. Chamamos a un taxi e saín pitando a urxencias. Foi unha reacción alérxica corrente que se solucionou sen problemas e con consecuencias moi positivas: nalgún momento desa madrugada perdín o meu iPhone.

A idea de mudar de teléfono para un máis simple xa a tivera considerado anteriormente, mais o sentimento de culpa por ter e non usar un aparello de 700 € fai difícil tomar a decisión de gardalo nun caixón. A perda fíxoo o paso máis sinxelo a aos poucos días merquei un mancontro de 14 € que incluso pode enviar MMS.

Nestes últimos tres meses a contemplación ten substituído á distracción. Onde antes baixaba a cabeza para comprobar likes, comentarios e actualizacións, agora baleiro a miña ollada no meu arredor mentras a mente salta de teima en teima diante dun viño ou café. Tampouco teño tido moitos problemas para chegar aos sitios e simplemente teño que pór atención nos sinais no canto de seguir cegamente ás indicacións de Google Maps e preguntar cando me perdo.

Hai uns dez anos, coa chegada do primeiro iPhone, seguía con interese a un tipo dunha axencia londinense das gordas que apostara con forza polo dixital e que falaba dalgo que chamaba "personal streams" ou similar, onde cada un de nós podería distribuír fíos de datos con nodos de interacción multiformato grazas aos smartphones. En definitiva, unha trapallada coa que estiven fascinado coma un parvo diante dun anaco de pirita. Levoume unha década decatarme de que as interaccións persoais son moito máis gratificantes na barra do bar e que para estar ao día é mellor fuxir do ruído das redes socias eler un par de xornais decentes deixando a tarefa de informar aos que saben diso.