Centola e cebola

ene 22, 2017

Que sabe Facebook de ti?

É habitual asumir que Facebook sabe de nós o que nós decidimos e que temos o control sobre a nosa privacidade, mais a información que posúe colléitase dun xeito opaco e fica alén do que a maioría imaxinamos.

Decateime disto despois de ter borrado a miña conta persoal, mentras configuraba unha nova con datos inventados para xerir unha páxina do traballo. Din un enderezo de correo que so usamos para rexistros de servizos, que non usa interfaces web que poidan deixar cookies e sen axenda de contactos asociada que Facebook puidera ler. Non me podía crer que me estivera a suxerir como amizades á miña muller, os habituais do bar de Vigo, compañeiros de escola e facultade e profesionais cos que traballo. A máquina tiña tanta información de min que sabía con total seguridade quen era. Non digo que os meus datos persoais e redes de contactos estiveran gardados nas súas bases de datos, senon que tiñan (e supoño que aínda teñen) información de abondo para identificarme perfectamente sen necesidade de chamarme polo meu nome. Parece claro que, ademáis das nosas accións voluntarias, Facebook colleita información persoal sen que nos decatemos e identifica os ordenadores que usamos habitualmente para gardar as nosas pegadas na rede e construir un grafo moi preciso en base á nosa actividade en internet nunha intromisión na nosa intimidade que a maioría descoñece.

Ademáis, as consecuencias do uso comercial desta información son máis profundas do que pode parecer. Facebook (ou Google) vende a información sobre os seus usuarios á outras compañías para que poidan facer campañas publicitarias dirixidas a clientes potenciais. Canto máis detallados sexan os perfís das persoas, máis capacidade para segmentar con maior precisión e máis valor terán eses datos (é dicir, é menos útil para unha empresas un médico na Coruña que usa un iPad que un traumatólogo de Juan Flórez que traballa na clínica privada tal, que compra a roupa en x, come no restaurante y e conduce entre a a b de luns a venres co coche z), polo que a empresa ten un interese especial por mellorar a súa capacidade de seguirnos.

Este filtro tamén se usa para servirnos contidos que consideran que poden ser do noso interese. E así vivimos nunha burbulla onde so vemos as opinións coas que concordamos e raramente cruzámonos coas visións opostas tan necesarias para ter unha sociedade viva, aberta e dialogante.

Non son un paranóico que crea que Facebook ten un plan maligno para dominar o mundo nin o considero unha amenaza para a democracia, pero si que é preciso esixirlle máis transparencia. Tamén sería desexable atopar o xeito de non fomentar burbullas, aínda que creo que iso é máis unha cuestión de educación que de regulamento (como ben dixo o meu amigo Eduardo, se mandas aos fillos a unha escola pública verán ver un mundo coas súa variedade e problemas; nun colexio privado, non. E sabemos ben do que falamos porque ámbolos dous pasamos moitos anos nunha burbulla en Feans).