Centola e cebola

sep 09, 2017

Inferno

Son case as seis e media da mañá. Hai unhas semanas o meu fillo pequeno (uns minutos máis novo que o irmán) comezou a chorar con fame sobre estas horas, entre as 5:30 e 6. Súmolle isto a vivir nun barrio onde so hai centros comerciais, oficinas e urbanizacións con pista de pádel e non se me ocorre nada máis parecido ao inferno.

Oh, o maior decide chorar...

Como dicía, o meu barrio é un inferno. Pero é un inferno traidor. Hai moito verde, as beirarrúas son amplas e arboladas, os coches paran nos pasos de peóns e hai xente sana correndo arriba e abaixo. É unha localización perfecta para o vídeo promocional dun lugar feliz, pero unha observación máis cercana revela que esta apareciencia de normalidade é unha capa para unha realidade horrorosa. Na nosa urbanización decidirón quitar o césped natural e poñelo artificial para evitar “bichos” (formigas e abellas) e un veciño cortou todas as enredadeiras do seu xardín para substituilas por fotografías dun bosque. Os veciños non esperan por ti nin para subir no ascensor, nin para pasar co seu coche antes de que ti remates a túa maniobra. Moitos saúdan cun gruñido.

Pero o peor é que non hai bares con xubilados pasando o día na barra. Para iso teste que ir ao "casco histórico", tal e como reza unha indicación á entrada de Alcobendas, un conxunto de edificios baratos dos anos 60 con moito máis encanto que o meu barrio. Á poboación aborixe agora súmenselle á inmigrante, grazas aos cales temos negocios como o Damasco, un restaurante sirio cunha comida caseira deliciosa. Benvidos sexan todos eles, que coas súas arepas, empanadas e kibbeh romperon co monopolio da porra e as patacas bravas.

O neno maior, rematado o seu biberón, pide colo. Abonda por hoxe. Bo día…