Centola e cebola

jun 26, 2017

10 días cun Slimbook Katana

O meu desencanto con Apple comezou cando decidín substituir o portátil por un iPad Pro. Con esa pantalla, un teclado bluetooth e unhas poucas apps tería un aparello lixeiro e potente para traballar onde quixera (non pensaba adicalo ao desenvolvemento). Pero o funcionamento era tan impredecíbel (atallos de teclado que deixaban de funcionar, acentos duplicados, a barra espazadora non funcionaba no último carácter da primeira liña das mensaxes de Inbox… ) que acabou convertido nunha televisión portátil.

Logo decidín deixar o desenvolvemento de apps —unha tecnoloxía cara, pechada e onde tes que acatar as decisións de Apple— para centrarme no mundo web. Sen ser escravo de Xcode, non había motivos para seguir a traballar con Apple e podería aumentar a miña produtividade se o meu portátil tivera o mesmo sistema operativo que os servidores do traballo, pelexándome so coas particularidades de Ubuntu. Comecei, daquela, a buscar portátiles con Linux.

Un dos criterios para escoller ordenador era que fóra bonito (sonche así de frívolo) e, tras ler unha entrada en Onda Hostil, decidín mercar un Slimbook Katana, un ultrabook lixeiro cun deseño semellante ao do Macbook Air.

Cando recibín o paquete, a decepción foi case inmediata. Parecer, parécese a un Macbook Air… cando ollas para el de lonxe, xa que había demasiados detalles que o convertían nunha imitación barata: a batería apenas duraba 2 horas e media, algo inadmisíbel nun portátil; as teclas eran frouxas e imprecisas resultaban incómodas ao teclear rápido; cando pechabas o portátil, a pantalla e o teclado non quedaban perfectamente encaixados; a webcam tiña unha resolución dos 90... Por 900 € non esperaba os acabados dun Macbook, pero tampouco un portátil barato que me enfadaba cada vez que o usaba. Finalmente, decidín devolvelo.

Optei por pribar cun ThinkPad 440. Cando o saquei da caixa, a sensación foi a de estar de novo ante un ordenador ben feito. Non é tan bonito coma os Apple, pero é sólido e con detalles ben pensados nun ordenador de traballo, como a batería doble e un teclado excelente.

Agora teño un ordenador sen glamour, pero cun sistema operativo moi fléxíbel e rápido nun ordenador fiábel onde podo mudar o que precise segundo as miñas necesidades. Esta liberdade ten as súas contrapartidas e hai ocasións nas que tes que fedellar co aparello, mais prefiro o espíritu liberal de Ubuntu que a dictadura comunista de Apple que dicta o que é bo sen nos deixar desviar nada do camiño marcado por eles.